Zo'n dag als vandaag doet mij herinneren aan vroeger. We stonden dan 's ochtends vroeg op en kregen ieder een mandje, en mochten het hele huis overhoop halen om maar zoveel chocoladeeitjes te vinden. Nu dat ik zelf mama ben, komt dat gevoel weer naar boven. Eitjes verstoppen en laten zoeken door Lucas zit er nog niet in, omdat hij daar te klein voor is. Maar, eitjes schilderen gaat zeker lukken.

Morgen is het alweer 6 jaar geleden dat ik mijn moeder verloor, dus Lucas gaat een mooie tekening voor oma* maken.

Met gefronste wenkbrauwen sta ik samen met nog zo'n 15 andere passagiers het verhaal van de conducteur aan te horen. Voordat ik mijn vraag kan stellen, wordt die vanuit een andere hoek geschoten. "Zijn er al bussen ingezet?" De conducteur pakt zijn PDA en begint wat te tikken. "Nee meneer, nog niet."
Voor mijn gevoel sta ik in the middle of nowhere en ik besluit mijn man te bellen om me op te halen. Een vrouw staat snikkend naast de conducteur en begint steeds harder te huilen. "Ik ben verdorie al 4 uur aan het treinen. Ik moet de boot naar Texel halen!" Ik aarzel geen moment en pak haar beet en vertel haar dat ze met mij mee mag reizen. "M'n man staat hier binnen 10 minuten, dan kan jij de boot gewoon halen." Tranen van verdriet maken plaats voor tranen van geluk.  Een half uur later stapt ze uit onze auto en haalt ze de boot op tijd. "Ik ben zo dankbaar dat er nog zulke mensen bestaan!"

Ik ben verhuisd!!

Wil je weten waarheen? Laat dan een reactie achter..!

Kerst is nog nooit zo anders geweest! Vorig jaar nipte ik nog aan een glas appelsap, want alcohol was 9 maanden lang verboden terrein. Nu hangt er een blauwe ‘mijn eerste kerst’-bal in de boom, en hebben we ongeveer 80 foto’s als kaart verstuurt naar onze vrienden en familie. Eerste Sinterklaas, eerste Kerst… Eerste sneeuw….. We genieten!!!

Fijne kerst en een gelukkig 2010 allemaal!

Mama’s vriendje Stokvis,
Papa’s meneertje Spok,
Opa’s kleine dibbes,
Oma’s grote vriend..

Ofwel…. Ons geluk…

Lucas!

"Neem een paracetamolletje en ga nog maar wat slapen." In het ziekenhuis word ik niet al te serieus genomen met mijn weexebn, ze komen niet regelmatig en ik word naar mijn bed gestuurd. Gelukkig wxe9l in het ziekenhuis, dat blijkt maar weer als ik na een uur de gang op loop om een verpleegster te halen. De details zal ik jullie besparen, maar na 40 minuten wordt dan eindelijk, na 38 weken, een prachtig roze mannetje met zwarte haartjes op mijn buik gelegd.
Op 13 augustus maakte jij mij mama. <3

Nee, nog geen bee-bie. (Maar wxe9l 38 weken zwanger!)

Ik probeer alle vooroordelen over zwangere vrouwen te ontkennen, maar dat gaat een beetje moeilijk als ik net een pot augurken heb leeggegeten…

Terwijl ik met mijn linkerhand mijn buik vasthoud, en met mijn rechterhand over het drie-delig pak van mijn vriend strijk, wordt het ons heel erg duidelijk. We kijken elkaar diep in de ogen aan, en als we onze handtekening mogen zetten is het officieel. We zijn man xe9n vrouw!

23 weken & 5 dagen zwangerschap…

xd3ns kindje!